farbować

Farbowany lis zob. lis.

Słownik frazeologiczny . 2013.

Look at other dictionaries:

  • farbować — I {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk Ia, farbowaćbuję, farbowaćbuje, farbowaćany {{/stl 8}}– ufarbować {{/stl 13}}{{stl 8}}dk Ia {{/stl 8}}{{stl 7}} nadawać czemuś, np. tkaninie, włosom, jakiś kolor za pomocą farby : {{/stl 7}}{{stl 10}}Farbować suknię …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • farbować — ndk IV, farbowaćbuję, farbowaćbujesz, farbowaćbuj, farbowaćował, farbowaćowany 1. «zabarwiać, nasycać farbą» Farbować wełnę, płótno. Farbować coś na niebiesko, na czarno. Suknia farbowana. Pantofle z farbowanej skóry. Farbować włosy na jasno, na… …   Słownik języka polskiego

  • farbować się – ufarbować się — {{/stl 13}}{{stl 33}} farbować sobie włosy :{{/stl 33}}{{stl 10}}Farbować się na kasztanowo. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • barwić — ndk VIa, barwićwię, barwićwisz, barw, barwićwił, barwićwiony 1. «farbować, nadawać czemuś barwę za pomocą barwników» Barwić jajka odwarem a. w odwarze z cebuli. Barwić jajka na czerwono a. na kolor czerwony. Budyń barwiony. Szkło barwione. przen …   Słownik języka polskiego

  • brązowo — przysłów. od brązowy (tylko w zn. 2) Farbować na brązowo. Pomalować na brązowo. Brązowo nakrapiany …   Słownik języka polskiego

  • farbowanie — ↨ farbowanie się n I rzecz. od farbować (się) …   Słownik języka polskiego

  • fiołkowo — «w kolorze fiołków; fioletowo» Barwić, farbować na fiołkowo …   Słownik języka polskiego

  • kolorować — ndk IV, kolorowaćruję, kolorowaćrujesz, kolorowaćruj, kolorowaćował, kolorowaćowany 1. «nadawać czemuś jakiś kolor; malować, farbować, barwić» Kolorować rysunki, obrazki, ryciny. Kolorowane fotografie. 2. muz. «w muzyce XVI XVII w.: ozdabiać… …   Słownik języka polskiego

  • krasić — ndk VIa, kraszę, krasićsisz, kraś, krasićsił, kraszony 1. «zaprawiać jedzenie okrasą; dodawać do jedzenia tłuszczu, śmietany itp.» Krasić kaszę masłem, słoniną. 2. poet. «zdobić, upiększać» Krasił ją wdzięk młodości. 3. reg. «barwić, farbować… …   Słownik języka polskiego

  • włos — m IV, D. a, Ms. włossie; lm M. y 1. «nitkowaty zrogowaciały wytwór naskórka ssaków, składający się z zagłębionego w skórze korzenia z cebulką oraz z wystającej ponad skórę łodygi (trzonu); w lm owłosienie głowy ludzkiej» Koński, psi włos. Cienki …   Słownik języka polskiego

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.